تبلیغات
 دلنوشته های خودم - سکوت مرگ



رسم زندگی این است روزی کسی را دوست داری

 

و روز بعد تنهایی به همین سادگی او رفته است

 

و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر می رسد

 

و تو به حال خود رها می شوی چرا غمگینی ؟

 

این رسم زندگیست پس تنها آوازبخوان


ایستادن اجبار کوه بود،



رفتن سرنوشت آب



افتادن تقدیر برگ


و صبر پاداش آدمی...



پس بی هیچ چشم داشتی


حراج محبت کنیم که


همه ی ما خاطره ایم!


تاریخ : یکشنبه 1 شهریور 1394 | 09:37 ق.ظ | نویسنده : ADMIN | نظرات

  • paper | رادباکس | آی سی ام پورتال